Laatste nieuws Loopsport

Blog half zeven

Het was al vroeg duidelijk dat ik geen sportwonder was. Mijn ouders hoefden niet te investeren in dure tennislessen om te voorzien in hun oude dagvoorziening.

Dat wil niet zeggen dat ik het sporten niet geprobeerd heb, zeker wel!  Op de lagere school donderde ik uit de ringen, wat een week verplichte bedrust opleverde. Op de gymnastiek club, bleef ik bij het: met je knieën opgetrokken door je handen over de bok, haken met mijn tenen.  Eeuwige schaamte toen de juf de volgende uitspreek schreeuwde:  “waarom heb je dan ook van die grote schoenen aan?”  Waarop ik stamelde: “ik heb van die grote voeten” (note: 9 jaar, mt 41). Juf maakte de  schaamte nog groter door ook daadwerkelijk aan de schoenen te voelen, niets meer zei, en ik afgevoerd werd, wederom met een week verplichte bedrust.

Op de middelbare school werd mijn angst voor de bal voor iedereen pijnlijk duidelijk door bij het kiezen voor twee partijen steeds als laatste over te blijven.

Mijn angst voor apparaten was ondertussen ook al van dien aard dat ik het niet meer probeerde en weigerde. Een 5 voor LO (lichamelijke opvoeding) prijkte dan ook regelmatig op mijn rapport.

Ik leerde leven met deze onvolkomenheid, dan maar geen sport. Je kan er oud mee worden.

Halverwege mijn jaren 30, kwam het plan om zelf ook eens een Damloop te gaan lopen. Ik begon in stilte en langzaam aan breidde ik het aantal km uit. In tempo slak, en zeker niet lichtvoetig of elegant, maar toch: ik was leuk bezig en het lukte me om binnen de 2 uur een trainingsrondje van 16 km te lopen. Niets leek een Damloop in de weg te staan. Mijn lichaam schrok erg van deze activiteiten, en ook mijn weerstand was zoveel activiteit niet gewend en reageerde heftig:  rode vlekken overal, klassieke pfeiffer sprak de arts.  Geen Damloop dat jaar….

Nu moet ik eerlijk zijn. Ik vond sporten niet leuk, en zelf al redde ik de 16 km binnen de 2 uur, ik vond het nog steeds niet leuk. Ik heb nooit die ultieme kick gekregen, de whauw factor gehad, of noem alle mooie omschrijvingen maar op. Puur vanwege gezondheid,  botontkalking tegen te gaan, om het evenwicht kilo’s die er niet aan komen en de hoeveelheid lekker eten te maximaliseren, is dit doel ontstaan.

Na de pfeiffer kon ik wederom de jaren daarna niet meedoen, iets met kinderen krijgen enzo, zwak bekken, of andere kwalen die passeerde en die het onmogelijk maakte om te gaan lopen.

Ondertussen was ik met als gezin beland in de kindvriendelijk wijk: ’t Kalf, waar buurman 1 en buurman 2, ook wel bekend als buurman en buurman aan hardlopen deden, en dat ook nog op een club. Ga toch eens mee, werd er regelmatig gezegd als ik weer met een frambozen hoofd puffend terug kwam van 1 rondje jagersplas (4km).

En daar begint mijn AV Zaanland avontuur.  Ik ging mee, en maakte kennis met de half zeven groep op de dinsdag en donderdag. Nico en Ad, bijgestaan door Joke waren destijds trainers die me probeerde te enthousiasmeren voor de mooie loopsport.

Ik moest even wennen aan deze hechte groep, probeerde mijn best te doen. En trainen bij AV Zaanland houdt ook in dat je meedoet met bijv. loopjes. En dus ging ik loopjes lopen….  Met lood in de schoenen,  de slak op hardlopen, en dan een loopje doen. Echter de groep is oprecht geïnteresseerd naar elkaar, naar iedereen van de groep, en geeft complimenten dat je überhaupt loopt. Dat het tempo nog niet boven de 9 km per uur uitkomt deert niet. Je loopt, je beweegt, en daar gaat het om…. Whauw, dit is bijzonder hoor! Daar krijgt een mens toch zelfvertrouwen van.

Dat het groepsgevoel verder gaat, is dat de jarigen in het zonnetje gezet worden, dat er lief en leed is, grapjes, en de massale opkomst die op een reünie lijken als er een speciale training met lekkers na is.

Oh, en dan vergeten we nog te vermelden Schoorl, daar waar we vrijwillig in het zweet door de bossen en duinen lopen, met een kluft die zijn weerga niet kent… Nee, dat dat je niet voor je plezier… Wel het massaal pannenkoeken eten na afloop, dat dan weer wel.

Bij het geconfronteerd worden van een persoonlijk groot verlies, zie ik wat de club voor mij doet. Zij omarmt mij. Kaartjes, mailtjes en persoonlijke berichten, allen gemeend komen op mij af. Clichés zijn in deze waar, het steunt en verwarmd, en houden niet op na 1 week. Het gevoel gezien te worden, doet goed en geeft mede kracht om door te gaan.

Zo kan ik doorgaan, het clubgevoel is er gekomen, en is gegroeid. Mijn kinderen zijn ermee besmet en bezoeken ook 2x in de week het  vertrouwde clubhuis en de prachtige baan. Waar zij vorderingen maken, moet ik alle zeilen bij zetten om op mijn tempo te blijven behouden.

Indien buurman en buurman op tafeltennis hadden gezeten, en de clubliefde en groep was daar ook zo geweldig geweest had ik nu in een wit kort rokje geprobeerd om ten minste 5 punten te scoren voor ik roemloos ten onder ging...

Ik ben echter zo blij dat ze zijn gaan hardlopen!

AV Zaanland en de ½ zeven groep bedankt, behoud jullie unieke karakter.

Ans Bakker
Ans Bakker