Laatste nieuws Jeugd

Trots

Facebook, het social medium waar velen zijn aangesloten, vult zich vaak met trots.

Openlijke trots over prestaties van jezelf, van de kinderen, en een soort van verborgen trots: zich presenteren in de fijne momenten die je als mens mee maakt. Ik ga uit van het positieve en zie al die momenten dan ook als: wat mag ik me gelukkig prijzen dat ik deze fijne en mooie momenten mee mag en kan maken.

Afgelopen weekend was er pupillencompetitie in Amsterdam.

Een groep jeugdige atleten toog naar Amsterdam. De website bevatte wel informatie over plaats, locatie en weinig parkeerruimte. Men vergat even te vermeldden dat de aanwezige parkeerruimte die er wel was een flink stuk lopen was.

De dag duurde voor sommige atleetjes lang, i.v.m. de opgezette chronoloog (volgorde en tijd van de onderdelen), en er was wat onduidelijkheid, daar grote groepen opgedeeld werden in groep 1 en groep 2, en pas op de dag duidelijk was in welke groep je zat (en elke groep heeft een andere chronoloog).

Door deze hobbels kon het gebeuren dat sommige atleetjes pas na 2 a 3 uur aan de beurt waren voor een onderdeel.

De hele jeugdige atleetjes hadden daarentegen een supersnel programma. Amper tijd om te plassen tussen bepaalde onderdelen, laat staan spikes onderbinden…

De sfeer tussen de atleetjes, de ouders leed niet onder deze hobbels.

Het collegiale karakter van alle deelnemers was groot en vertederend. Laat ik het proberen uit te leggen. 20 tot 30 atleetjes staan keurig in een rij om bal te werpen. Zes zijn van Zaanland. Tegelijkertijd zijn er andere onderdelen aan de gang waaronder de lange afstand. Een lopertje van AV Zaanland passeert bijna het balwerpen. De rij vervloeid, en alle 6 rennen ze naar de zijkant van de baan. “Hup Leon, lopen Leon, je kan het Leon” en Leon loopt voorbij en de 6 atleetjes gaan weer keurig in de rij staan. Dit ritueel herhaalt zich enkele malen. Hoezo is atletiek een individuele sport?

Ouders die het gezellig met elkaar hebben, en ook een oogje in het zeil houden naar alle kinderen. Zo kan het zijn dat je kind is ingesmeerd door een andere moeder, je kind ineens een makkelijke staart in het haar heeft, of het nummer is al op de juiste plaats gespeld. Tevens komen de kinderen niets tekort, naast het individuele lunchpakket, is er altijd een groot “uitdeelpakket” in de vorm van fruit (jawel!), snoepjes en drinken.

Tussen de onderdelen door wordt er nog gespeeld, balletje over trappen, frisbee of iets van hangen in het aanwezige speelonderdeel.

De aanwezige trainers zijn enthousiast, rennen van onderdeel naar onderdeel, motiveren, enthousiasmeren en elke atleet wordt gecomplimenteerd met zijn of haar prestatie. Er sneuvelen enkele persoonlijke records, maar ook het aantonen van constante vorm, en het toch doorgaan ondanks even in de dip zitten komen voorbij.

Voor deze laatste categorie speciale aandacht. Deze atleetjes belanden niet op het podium en worden minder vaak genoemd in verhaaltjes op de website. Ik hoorde ook een atleetjes zeggen dat ze er misschien wel af ging, omdat ze het toch niet zo goed kon… Zo trots dat deze atleetjes juist wel meedoen. Sporten heeft zoveel doelen, sportief bezig zijn, jezelf uit laten dagen in een competitie, vooruit proberen te komen, je goed voelen, in clubverband lekker sporten en nog veel meer. Laat je niet ontmoedigen door geen podiumplaats of misschien zelfs een laatste plaats. Je doet mee, je laat zien dat je aan sport doet, je hoort bij je team, en in dat team is iedereen belangrijk, jullie moeten het namelijk met elkaar doen, elkaar aanmoedigen, het leuk hebben met elkaar, je veilig voelen met elkaar. Dit weekend hebben jullie met elkaar laten zien hoe goed jullie het met elkaar hebben, en dat je je als team goed voelt. Blijf binnen dat team je eigen doelen nastreven. Psst… niet verder vertellen, maar ik snap jullie wel hoor, ik durf niet mee te doen met de testlopen, omdat mijn dochters veel en veel sneller lopen dan ik ooit kan lopen…. Maar misschien kunnen we afspreken, dat als jullie mee blijven doen, dat ik dan een keer een testloop probeer?

Ik kan dan ook niet anders zeggen, als jeugdcommissie (en ouder van 2 atleetjes) dat ik een vorm van trots ervaar over deze dag.

-het enthousiasme en inzet van de trainers (dank)

-het fijn met elkaar sporten en elkaar de prestaties naar kunnen gunnen (dank alle deelnemers)

-de prestaties van iedereen op zich, daar kan iedereen trots op zijn, iedereen heeft het maximale gegeven

-niet bedoeld als leedvermaak, ook andere verenigingen laten gaten vallen in organisatie en hebben verbeterpunten

Dank iedereen voor de geweldige dag